• Home
  • Verslagen
  • Loopverslagen
  • De marathon van Luxor: een rennende sheik langs tempels en beelden

De marathon van Luxor: een rennende sheik langs tempels en beelden

Egypte, het land van de farao’s. Wat moet je je daarbij voorstellen? Ik had enige maanden daarvoor al twee reisgidsen gekocht en had me al aardig ingelezen. Inmiddels had ik een beeld gekregen van een fascinerend, mystiek land vol historische bezienswaardigheden. Verder had ik twee maal eerder in de regio gereisd -Israël en Jordanië- en verwachtte het vertrouwde Midden Oosten-sfeertje terug te zien. Mijn hooggespannen verwachtingen werden toch nog overtroffen. Egypte langs de Nijl is erg fraai: het is in feite één groot openluchtmuseum.

P1040384  P1040407 
 P1040411  P1040438
 P1040445  P1040465

Op een koude donderdagochtend 12 februari om even na vijf uur togen Marijn Rodenburg en ik op pad. Marijn had zich voor de halve marathon van Luxor ingeschreven en ik voor de hele. Zo rond half drie vlogen we over de kustlijn van de Middellandse Zee Egypte binnen. Dat was een abrupte overgang van azuurblauw naar saharageel. Er was geen groene kustlijn te ontdekken. Een half uur later zag ik vanuit m’n vliegtuigraam in de verte een groene strook komen. Dat was het Nijldal. Nu werd het weer interessant om de vliegroute te volgen. We zagen de Nijl kronkelen door zijn dal. Soms lag de rivier strak tegen de oever aan en soms was het dal kilometers breed en bebouwd met suikerriet, rijst, bananen en andere gewassen. Even na half vier in de middag stapten we in Luxor uit het vliegtuig direct de zomer in. De zon scheen volop en het was ca 25 graden. Dat was eens een binnenkomertje! Een taxi bracht ons rap naar ons hostel in hartje centrum van de stad op een paar honderd meter van de Nijl en het station. We hadden nog haast. Tot ca 18.00 uur zouden we onze startnummers kunnen ophalen in een toeristenresort Maritim Jolie Ville op een streng bewaakt eiland op enkele kilometers afstand buiten de stad. De receptionist van ons hostel regelde via via voor ons het vervoer. Het was een snorder (een niet officiële taxichauffeur). Onze chauffeur was een vriendelijke, bedaarde man die goed Engels sprak. In Egypte spreekt men overwegend goed Engels. Alleen de allerarmsten die geen of nauwelijks onderwijs hebben gehad en kleine kinderen spreken uitsluitend Arabisch. Bij de dame die de startnummers uitgaf, informeerde ik of het op bezwaren zou stuiten als ik in een speciale uitrusting zou lopen. Ik had een witte djellaba met groengeblokte hoofddoek, een sierlijke rode hoofdband en een gordelkoord met twee grote kwasten meegenomen. Dit was nog een erfenisje van een Midden Oostenfeest van enkele maanden daarvoor. De dame begon te lachen. “Don’t worry, just do it”, zei ze. Dat was een geruststelling.

P1040473  P1040476 
 P1040511  P1040532
 P1040551  P1040571

De volgende dag, vrijdagochtend om half zes, wekte de wekker ons ruw uit onze slaap. Toch stonden we een kwartier later beneden voor het afgesproken ontbijt. Daar bleek niemand wakker te zijn. Geen nood. Ik had genoeg energierepen bij me om de marathon door te komen. Bovendien hadden we slechts licht kunnen ontbijten omdat de start al om 7.00 uur was. Dezelfde chauffeur van de avond daarvoor bracht ons naar de Nijl, waar een vriend van hem onze overtocht regelde en het vervoer over de westoever naar de startplaats. Deze plaats was in Deir El-Bahari bij de Dodentempel van een bekende Egyptische vrouwelijke farao met een wat moeilijk uitspreekbare naam: Koningin Hatsjepsoet (door reisgidsen ook wel: “Queen Hot Chicken Soup genoemd). Zij regeerde van 1473 tot 1458 v.C. We kwamen op de startplaats aan nog voordat de zon opkwam. De Dodentempel is ook naar onze huidige architectonische maatstaven het prototype van een mausoleum. De voorzijde toont een strakke voorgevel, bestaande uit drie lagen zuilenrijen ‘boven elkaar’. In werkelijkheid liggen de zuilengalerijen per etage trapsgewijs dichter tegen de rotswand aan en ligt voor een zuilengalerij een diep terras. De tempel lag tegen een komvormige verticale rotswandformatie aan van ca honderd meter hoogte. Achter de tempel beginnen de bergen en de woestijn terwijl je vanaf de tempel een wijds uitzicht hebt over het groene Nijldal met zijn groene suikerrietvelden en vele palmbomen. Om half zeven kwam de zon boven een bergrichel uit en bescheen met zijn eerste gouden stralen de rode rotswand en de tempel. Een fantastisch gezicht was dat. Vlakbij onze startplaats was ook de startplaats waar men ca twintig (helium) luchtballonnen opliet. Al die grote stille zeepbellen zweefden heel rustig voort in de lucht. Ook heel fraai.

P1040587  P1040593 
 P1040594  P1040610
 P1040612  P1040617

Mijn ‘Arab outfit’ met zwarte zonnebril trok bijkijks van de andere deelnemers en ook van een tv-reporter met cameraman. Zij waren van de Egyptische televisie en waren benieuwd waar deze malloot vandaan kwam. Ik gaf aan dat ik uit Nederland kwam en dat ik alleen op bijzondere locaties in een speciale outfit liep. Verder vertelde ik wat van m’n marathonrondreishobby. Het publiek langs de kant reageerde heel vaak. Talloze keren hoorde ik: “Hey Egyptian!” of “Nice djellabey!”. Ook riep een meer politiek engageerde toeschouwer eens: “Hey Arafat!” H’m, juist ja, m’n groen geruite hoofddoek was dus Palestijns…. De djellaba was eigenlijk perfect om te dragen tijdens het lopen. De luchtige, witte stof reflecteerde het zonlicht en voerde transpiratievocht prima af. Ik werd nauwelijks klam tijdens het lopen. Bovendien waren de benen beschut tegen zonnestralen en het waaieren van de onderzijde van de djellaba gaf de nodige ventilatie aan de blote benen. Ik begrijp nu ook waarom deze kleding in woestijngebieden zo populair is geworden.

P1040782  P1040809  P1040741

Het marathonparcours bestond uit vier rondes. Het eerste deel van het parcours loopt min of meer parallel aan de bergwand door een open woestijnachtig landschap met aan de linkerzijde een uitgebreid opgravingengebied met diverse zuilen: de tempel van Amenophis. Even daarna, aan de rechterzijde van ons parcours, was een klein dorp gebouwd op een schuine berghelling. Later vernam ik dat de huizen daar worden afgebroken voor toekomstige archeologische bodemopgravingen aldaar. Kort na het dorp volgde een kruispunt met een weg naar rechts naar de Koninginnevallei , met ca 80 graven en tombes van diverse koninginnen. Onze route ging echter naar links en passeerde even verderop een ander belangwekkend monument het Ramsesseum. Dit is een dodentempel van Ramses II, een succesvolle krijgerfarao die bijna 67 jaar (!) regeerde over Opper Egypte en Neder Egypte (1279 – 1213 v.C ). Dit gedeelte van de route is schaduwrijk met zijn vele palmbomen langs de kant. Dan volgde een ca 2 km lange kaarsrecht weg die parallel aan de Nijl liep. Tussen deze weg en de Nijl lagen groene akkers, waarop mensen bezig waren met het bewerken van de akkers. Halverwege de weg aan de linkerzijde stonden twee grote beelden: de Memnon-kolossen. Dit zijn 18 meter hoge ‘zingende’ beelden van farao Amenhotep III (1390 – 1352 v.C.) die de toegang tot zijn dodentempel bewaakten. De dodentempel is echter verdwenen. Grieken en Romeinen waren onder de indruk van deze beelden. Zo zeer zelfs dat de Romeinse keizer Septimius Severus in 199 n.C. opdracht gaf om de twee beelden te restaureren. Daarna liep de route langs een andere ca 2 km rechte weg langs een irrigatiekanaal om uiteindelijk uit te komen in een dorp. Daar stonden veel (kleine) kinderen langs de route. Zij kwamen vaak naast me rennen en riepen “Bakshiesh!, bakshsiesh!” (Fooitje/Geld!) of “Soera, soera!” (Foto, foto! ) om -als je van hen een foto zou maken- direct “Bakshiesh” te gaan roepen. Hoe voorspelbaar allemaal. De wat oudere kinderen bedelden gelukkig niet. Zij kwamen wel af en toe op de fiets naast me rijden en vroegen dan “What’s your name?” Als ik dan mijn naam zei, volgde vrijwel altijd: “Welcome in Egypt”.

P1040613  P1040621 
 P1040625  P1040645
 P1040657  P1040763

De eerste drie rondes gingen prima. De doorkomsttijden op de 10, 20 en 30 km waren 58.47, 1.55.22 en 3.27.40 De derde ronde liep ik heel relaxed samen op met een deelneemster die deze marathon voor de zevende keer deed. Ze was Algerijnse van geboorte, opgegroeid en Frankrijk en woonde nu al enige jaren in Egypte. Ze had in Europa ook al een reeks marathons gedaan. Er was dus genoeg gesprekstof om ervaringen uit te wisselen. De vierde ronde werd wel zwaar. Het was inmiddels half elf geweest en de zon begon nu toch wel warm te worden. Op de 35 km, aan het begin van de eerste rechte lange weg werden de benen zwaar. Ik keek uit naar de finish. Door de moeheid kon ik het gezelschap van de continue roepende en bedelende kinderen om me heen nog maar matigjes waarderen. Even na het 40 km-punt maakte ik door m’n moeheid een (achteraf gezien) onbegrijpelijke vergissing. Er was kort na het kruispunt een keerpunt op de weg die ik gedurende de eerdere rondes slechts een keer eerder had genomen. Ik vroeg aan een vrijwilliger bij het keerpunt: ”Is the finish straight ahead?” “Yes”, antwoordde hij. Ik liep toen niet om het keerpunt heen maar vervolgde de rechtuitgaande weg. Ik heb later begrepen dat Egyptenaren zelden “Nee”, op vragen antwoorden die ze niet of maar deels begrijpen. Iets weigeren is onbeleefd. Deze onbekendheid met de Egyptische volksaard kwam mij duur te staan. De weg waarop ik liep, ging kronkelend omhoog tussen de overigens fraai gekleurde oranje rotsformaties. Ik had op dat moment echter weinig behoefte meer aan intensief fotograferen. Na 2 km moest ik even wandelen en dat herhaalde zich nog een paar keer. Waar bleef die dekselse finish? Op een gegeven moment kwam ik bij een open plek met een loods. Daar stonden een paar mannen. Ik vroeg hen: “Is this the road to the temple of Queen Hatsjepsoet?” “No, Sir. This is the way to the Vallee of the Kings”, was het antwoord. Wat ik toen dacht, schrijf ik maar niet op. We houden het netjes. Ik was ca 3 km te ver gelopen en stond (achteraf gezien) op de laatste bocht en nog maar een paar honderd meter vóór de toegangspoort van de Koningsvallei.

P1040792   P1040833
 P1040814  P1040810
 P1040841  P1040869

De mannen zagen dat ik er helemaal doorheen zat. Een van hen had gelukkig een motorfiets bij zich. Ik kreeg een lift tot ca 1 km voor de finish. De eerste 100 m lopen was een crime. M’n beenspieren waren tijdens dat korte motorritje helemaal stijf geworden. Ik haalde op de laatste km nog drie lopers in en kwam met 4.35.06 uur over de finish. Dit was goed voor plek 33 van de in totaal 49 gefinishte heren. De snelste man was Hassan Marzouk uit Egypte met een tijd van 2.34.47. De snelste vrouw was Alf Kristen uit de VS met een tijd van 3.31.42. Marijn had de ‘halve’ marathon (de Luxor Run van 22,3 km) in een strakke 1.49.39 afgelegd. Dat was goed voor een fraaie derde plaats van de in totaal 35 gefinishte heren. Proficiat Marijn! De winnaar, de Egyptenaar Mahmoud Dehis, won de halve marathon in 1.29.23 uur. Mijn finish moest ik voor de camera nog eens overdoen en weer volgde een korte interview. De Algerijnse deelneemster was er ook. Zij bleek een bekende te zijn van de marathonorganisatie. Ze vroeg me om ’s avonds bij het slotdiner de djellaba en hoofddoek mee te nemen. Ik was dan herkenbaar, want ze wilde me nog voorstellen aan een paar andere lopers uit Nederland. Ik beloofde m’n loopfkloffie mee te nemen.

 P1040895 P1040906 
 P1040918  P1040919

’s Middags maakten Marijn en ik een boottocht met een feloeka op de Nijl. Dit was voor mijn benen een perfect rustmoment en het was werkelijk genieten in de zon. Een feloeka is een traditioneel zeilschip van ca 6 meter lengte met een lange gaffel (het bovenste rondhout aan de mast van een zeilboot). Bij moderne zeilschepen trek je de gaffel met de piekeval hoog de mast in. Bij een feloeka is dat anders. De gaffel kruist op ca 1 meter hoogte de voet van de mast en gaat dan schuin omhoog. De gaffel is ruim twee keer zo lang als de mast waardoor een feloeka naar Europese begrippen veel te veel zeil voert (zwaar overtuigd is). Het grote zeiloppervlak is nodig omdat de wind in Egypte doorgaans vrij zwak is en de Nijl een behoorlijke stroming kent. Deze 6.500 km (!) lange rivier is gemiddeld 150 tot 200 meter breed en in de vaargeul 20 tot 30 meter diep. Helaas stond tijdens onze zeiltocht te weinig wind om tegen de stroming in te zeilen. Na ruim een uur op de boot gezeten te hebben, waren we slechts ca 500 m verderop aan de overkant gekomen. Een passerende sleepboot met vier feloeka’s achter zich, nam onze boot ook een eind op sleeptouw. Onze gids vroeg ons onze handen in het water te steken. We deden dat. Het water voelde vrij koud aan. De gids verklaarde zijn vraag. “We have a saying in Egypt that who touches the water of the Nile, will surely return once”. In dit gezegde school naar mijn gevoel een grote kern van waarheid. Na wat ik in de korte tijd al gezien had, wilde ik in de toekomst nog veel meer zien van Egypte. Nadat we bij een bananenplantage een kop thee hadden gedronken, gingen we weer terug. Weer wilde het zeilen niet erg vlotten. Ditmaal namen Marijn en ik de roeiriemen ter hand en roeiden de feloeka over vrijwel de hele afstand terug. Onze feloekabemanning was geamuseerd. Het overkwam hun niet vaak dat toeristen hun feloeka terugroeiden. Gelukkig hadden we nu wel de stroming mee. De zonsondergang in een feloeka op de Nijl wel een prachtige ervaring. De westoever buiten Luxor is een uiterwaardengebied waarin koeien, paarden, ezels en kamelen vrij rondliepen. Ook vissers waren daar bezig om hun netten te legen en kinderen speelden er voetbal. De laagstaande roodkleurige zon bescheen dit vredige tafereeltje met donkere palmboomsilhouetten tegen de verkleurende paarse avondlucht.

P1040927  P1040932 
 P1040933  P1040937

’s Avonds was het slotdiner met de prijsuitreiking in het toeristenresort waar we de startnummers hadden opgehaald. Het zag er allemaal heel feestelijk en verzorgd uit. Na een aantal muziekoptredens en optredens van buikdanseressen volgde de prijsuitreiking. Er was ook een huldiging voor een bijzondere loper uit Japan. Het was een man van in de zeventig die die dag zijn 102de marathon had volbracht. Was dit toeval of niet? De rennende sheik had die dag hetzelfde marathontotaal bereikt. Deze sheik werd even later ook naar voren geroepen en ontving in zijn looptenue de originaliteitsprijs: een goudkleurig dodenmasker van Toetanchamon met een balpen erin. Van de drie afstanden: marathon, de Luxor Run van 22,3 km en de Ramses Run van 12,3 km haalden 199 deelnemers de eindstreep. Ook vonden de huldigingen plaats voor skaterijders. Deze waren gelijktijdig met de marathon gestart. Het marathonparcours leende zich overigens prima om erop te skaten. Het overgrote deel van het parcours was mooi glad asfalt. De dagen daarna stonden in het teken van het bezoek aan de vele bezienswaardigheden van Luxor en Egypte. Het voert te ver om daarop in te gaan. Wel kan ik zeggen dat Egypte diepe indruk op mij heeft achtergelaten. De gids van onze feloeka boottocht op de Nijl heeft niets te veel gezegd met het oude Egyptische gezegde over het effect van het aanraken van het water van de Nijl. Deze reiziger komt zeker nog eens terug!

Raymond

Link naar foto-album

contentmap_plugin

Tags: Landschappelijke marathons

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen